Een bijzonder gelukkige dag voor U, de H. Jozef en voor allen die zich de “Gemeenschap van leken van de H. Jozef” van harte aansluiten – ook voor ons. Wij willen U en natuurlijk de H. Jozef tot deze stichting onze vreugde en dankbaarheid uit­spreken! Een nieuwe genadegift van de Hemel ... ‘De tijd werkt voor ons!’, deze woorden sprak U ongeveer 30 jaar gele­den al met vertrouwen en ze blijken steeds weer opnieuw waar te zijn. (D. v. d. H. M. K.)
 

* * *

Verbonden in gebed en bedankt dat U ons de H. Jozef heeft gewijd! (B. S.)

* * *

Als leden van de gemeenschap willen we bidden dat we ons vroom laten maken, zoals de H. Jozef het wenst. (R. A.)
 

* * *

Een oudere dame meldde zich om in de Gemeenschap van leken te worden opgenomen. Ze was altijd al een vereerster van de H. Jozef. Toen ze hoorde dat ze mag komen zei ze: ‘Ik kon juichen van vreugde!’ Ze trok zich voor deze ge­le­gen­heid de mooiste jurk aan. Over­gelukkig ging ze daar­na naar huis. (B. N.)
 

* * *

Uit de VS: Het is voor mij zwaar te begrijpen waarom St. Jozef, die zo’n nauw contact met JEZUS en Maria had, zo genegeerd wordt. Ik dank U, dat U mij in de “Gemeenschap van leken van de H. Jozef” hebt opgenomen, waardoor ik mijn aanbidding tot de H. Jozef kan vermeerderen. De richt­lijnen zijn voor mij van groot nut, om mijn gedachten en handelingen in vereniging met die van de andere leden in de gemeenschap van leken te houden. (L. T.)

* * *

Ik heb op de zaak medicamenten verpakt, toen plotseling het monster spoorloos verdwenen was. Meerdere personen zochten er vrij lang naar; zonder resultaat. Ik verliet de werkruimte om naar een vergadering te gaan. Op weg daar­heen heb ik de H. Jozef om hulp aangeroepen en een “Wees gegroet, H. Jozef” aan de H. Antonius geschonken.
Toen ik van de vergadering naar de werkruimte terugkeerde, ver­tel­de mijn plaatsvervangster me dat het monster werd ge­von­den.
Zou het monster onder de artikelen die klaar waren voor de verkoop zijn gekomen, zou het problemen gegeven hebben. (H. J. M.)

* * *

Volgende gebeurtenis deel ik graag mee: Kort voor de wissel van de ene arbeidsplaats naar de andere had ik een tandprothese gekregen. In het begin dacht ik dat de pijn en wondjes mettertijd zouden weggaan. De onder-prothese pas­te gewoon niet en ik kon nauwelijks nog eten. Had niet de gelegenheid naar de tandprotheticus te gaan.
Nadat niets meer hielp (zalf enz.) heb ik in de nood Sint Josefs-olie genomen en tot de H. Andreas gebeden. De vol­gende dag paste de tandprothese correct en de wondjes wa­ren weg. Tot nu toe heb ik geen problemen meer.
Ook met het werk weet ik soms niet hoe ik het op tijd klaar krijg en toch lukt het. In vele kleine dingen bespeur ik de hulp van de H. Jozef. (R. B.)
 

* * *

Eindelijk kan ik U schrijven, om U voor de twee berichten te danken en nog meer voor het materiaal en de Medaille van de H. Jozef wat U mij hebt gestuurd. Ik ontwikkel in mezelf een verering tot de H. Jozef, zoals ik ze van te voren nooit had.
Geen woorden kunnen de dankbaarheid uitdrukken hoe belangrijk voor mij de geestelijke vooruitgang door de “Gemeenschap van leken van de H. Jozef” is. (L. T. USA)
 

* * *

In de Gemeenschap van leken gaat het me zo goed. Samen met hem, de H. Jozef, speelt men zoveel klaar. Door mijn Ja is er veel veranderd. Alles lijkt me veel draaglijker te zijn en ik kan ook veel humoristischer met situaties omgaan. Men verandert immers toch niets aan sommige feiten, dus op de een of andere manier moet men het toch dragen. En precies daarbij helpt me de H. Jozef.
Ofschoon ik mijn “bidden”, al is het niet veel, aan de H. Jozef schenk, bedenkt hij mij steeds weer opnieuw. Mijn man heeft veel meer begrip en reageert positief enz.
Dan denk ik weer, hoe is het mogelijk, ik heb de H. Jozef toch alles geschonken? Maar men krijgt het werkelijk veel­voudig terug. (M. I.)

* * *

Ik ben gelukkig dat U mij in Uw gemeenschap opneemt. Ik ben niet volmaakt, maar ik heb iemand nodig naar wiens nabijheid ik kan gaan en dat ik voel, dat ik word bijgestaan, hetzij door gebed, door Sacramenten, want er ontbreekt me iets wat moeilijk in te vullen is … De H.Jozef heeft me meer­malen bewezen dat hij er is en hij was voor mij in en­kele beproevingen een heel grote Helper. Zo zal ik hem nog meer en vaker kunnen danken als ik de Gemeenschap toe­behoor. Ik roep hem vaak aan voor ons werk en familie … Sinds ik lid ben van de Gemeenschap van leken van de H. Jozef gaat het me veel beter, moreel en geestelijk. (J. D.)
 

* * *

Mijn mooie ervaring met de H. Jozef:
Ieder jaar worden nieuwe leerlingen op de school geplaatst. Hiervoor is er een inschrijftermijn, zo ook dit jaar. Op de dag van aanmelding stonden veel ouders met hun kinderen voor het secretariaat van de school, ongeduldig en onrustig (be­grij­pelijkerwijs). Iedereen wilde de eerste zijn, niemand wilde wachten en op de gang naar het secretariaat kon men in het gedrang het een en ander niet bepaald aangenaam woord vernemen. Het vergde immers veel tijd de ingevulde aan­mel­dingsformulieren te controleren of ze volledig zijn.
‘Hulp! Hoe moet ik deze situatie de baas worden?’, dacht ik. Mijn zorg was toch ieder afzonderlijk vriendelijk en attent te behandelen. Daarom vroeg ik de H. Jozef om hulp. Dus zei ik stilletjes en van ganser harte: ‘Alsjeblieft, heilige Jozef, help me! Wie anders dan jij.’ Nu was de volgende leerling aan de beurt, een knappe jongen met diepblauwe ogen. Zijn ouders gaven me het aanmeldingsformulier, ik controleerde de ge­ge­vens en toen ik de voornaam van de jongen las was me­teen alles duidelijk. Ik verklaarde het als een teken van de H. Jozef. De jongen heette JOZEF. Meteen voelde ik alsof hij zei: ‘Ik ben bij je en help je.’ Plotseling overvallen me kracht, zekerheid en tevredenheid.
Aanwezig waren 70 leerlingen binnen 2½ uur. Doodmoe, maar vrolijk ging ik naar huis, dankte … (M. J.)
 

* * *

Ik gevoel de behoefte U mee te delen hoe de H. Jozef won­der­baarlijk heeft geholpen.
De vrouw van mijn neef was gestorven, ze was moeder van drie kinderen. Hij kreeg spoedig hulp voor de kinderen en in de huishouding, het bleef er niet bij. Het duurde niet zo lang of de kinderen konden met deze vrouw niet meer op­schie­ten – ze huilden veel en klaagden hun leed. De kin­de­ren wilden hun vader ook iets vertellen, maar hij was de hele dag op het werk. Eindelijk kwam de dag dat deze vrouw het huis moest verlaten.
Hoe lang het duurde tot weer een vrouw in huis kwam weet ik niet. Maar de dag kwam en de ellende begon opnieuw. Weer konden de kinderen met deze vrouw niet opschieten. Pas veel later vernam ik over het hele drama. De gedachte: ‘Hier kan alleen de H. Jozef helpen.’ Ik begon meteen met een 30-daagse gebedsdienst tot hem. Nog niet helemaal op het einde van deze dagen kreeg ik het bericht dat ook deze vrouw het huis had verlaten. De kinderen zijn dolgelukkig en de H. Jozef zij dank! (H. F.)
 

* * *

Sinds een jaar ben ik lid van de ‘Gemeenschap van leken van de H. Jozef’ en vanaf het eerste moment is hij er. Ja, ik hoef maar met een hand naar hem te grijpen en kom me­teen zijn “behulpzame” hand tegen. Zo voel ik me steeds onder zijn hoede en dat doet gewoon goed en geeft moed. Ook beveel ik hem steeds mijn zonen aan, vooral de jong­ste, Michaël. Omdat hij weinig vaderlijke leiding ervaart, vraag ik de H. Jozef in ’t bijzonder hem aan de hand te ne­men en voor hem vader te zijn. Ik vertrouw op de uit­ver­ko­ren vader van de goddelijke ZOON en zeg hem ook hiermee uit geheel mijn hart mijn diepste dank. Ik leg mijn leven aan zijn voeten en vraag hem om liefde, nederigheid, ge­hoor­zaamheid …waarin hij zonder fouten is. Ik ben ge­bor­gen onder zijn hoede en neem vaak mijn toevlucht tot hem. (R. M.)

* * *

Bedankt voor de paar zinnen waarover ik heel blij ben. Ik ben gelukkig dat ik tot de Gemeenschap van de H. Jozef behoor, hij heeft me veel gegeven en geholpen. Ik had een grote leegte in mijn binnenste, nu is ze alle dagen vervuld, ik voel me minder eenzaam, vrolijker en waardeer het leven van al­le­dag meer, dat werkelijk steeds zwaarder wordt door de crisis. Ik kan de dingen positiever accepteren en met minder angst.
Ik heb geen spijt over mijn keus en zodra ik kan zal ik weer komen, want in Rehetobel ontvangt men de genade anders en men kan met meer kracht weer verder gaan.
(D. I.)
 

* * *

Op het gebied van de tussenmenselijke betrekkingen, in het bijzonder bij gesprekken, zoals b.v. eenmaal bij een te­le­foon­gesprek met een mens die heel opvliegend kan zijn, heeft de H. Jozef mij geholpen rustig te blijven en de juiste woorden op de gepaste toon te vinden. Mijn gesprekspartner aan de andere kant van de lijn is plotseling rustig geworden en was vol begrip en zo was de vrede weer hersteld.
Dank aan de H. Jozef! Hij leert me het wijze omgaan met moei­lijke situaties, waarin de macht van het gelijk-hebben op me wil slaan, en zo gaat de angst bij me weg, want ik ben geborgen en word geleid.
Zo gebeuren beslist stap voor stap geweldige wonderen, die ik alleen beseffen en ook mag zien om de H. Jozef daarvoor te danken en hem te eren als vader van de ZOON van GOD en Bruidegom van de Moeder Gods. Ik mag tot hem komen – wat is dat geweldig – en zijn lieve en begrijpende blik rust op mij. (R. M.)

* * *

Kort voor Kerstmis 2011 was ik in een kledingzaak en paste blouses. Bij het omkleden heb ik per ongeluk mijn Medaille van de H. Jozef afgedaan, ik heb ze toen op de bank gelegd en bij het verlaten van de kleedkamer vergeten. Meteen na mij ging een vrouw dezelfde kleedkamer binnen. Bijna op het­zelfde moment heb ik mijn nalatigheid bemerkt, klopte en zei dat ik iets vergeten had, waarop de vrouw antwoordde dat er niets lag. Wat voelde ik me ellendig – zo onoplettend en onbedachtzaam heb ik mijn Medaille van de H. Jozef laten liggen. De H. Jozef heb ik steeds weer gevraagd dat ik de Medaille terugkrijg. Na vijf maanden had ik mijn Medaille weer. Mag ik vertellen hoe dit gebeurde: Sinds jaren speel ik met een paar oudere vrouwen kaart in een restaurant. De eigenares weet dat ik de H. Jozef vereer. Een tijdje geleden wilde ze, dat ik voor haar op korte termijn een wijwaterfles zou opsmukken. Omdat ik geen andere fles klaar had, gaf ik haar de mijne met de beeltenis van de H. Jozef.
Welnu, ik zat nauwelijks of de vrouw komt, legt de Medaille van de H. Jozef voor me op de tafel en zegt: ‘Kijk, ik schenk ook eens wat.’ Ik heb van vreugde gehuild.
De vrouw vertelde dat haar man met hun dochter met de trein naar Bern (van Visp via Bern) is gereisd. Hij moest voor verdere onderzoeken wegens kanker naar het “Inselspital”. Op de terugweg zijn beiden op een plaats gaan zitten die ge­re­ser­veerd was. Daarom moesten ze later van plaats ver­wis­selen – en toen, op de zitplaats lag de Medaille van de H. Jozef.
Eerst dacht ik dat men deze Medaille ergens kon kopen, of dat iemand anders ze had verloren. Pas toen men mij zei dat men deze Medaille niet kopen kon en Moeder Paula mij dat bevestigde dat het mijn Medaille moest zijn heb ik beseft wat voor een ongelofelijk groot geschenk mij werd gemaakt.
Hoe geweldig is toch het werken van de H. Jozef – Met wat voor een woorden kan men dat beschrijven. (M. A.)

* * *

Op mijn werk met hulpbehoevende mensen beleef ik vaker voor mezelf kleine wonderen, als ik de H. Jozef om zijn hulp in moeilijke situaties vraag. Dit zijn vaak gecompliceerde hand­grepen en technieken, die men alleen heel moeilijk en met grote lichamelijke inspanning kan uitvoeren – plotseling gemakkelijk van de hand gaan. Vooral als ik de mensen, met wie ik deze moeilijkheid moet overwinnen, er in betrek en zij ook bewust of onbewust aan de hulp van de H. Jozef geloven. Het lukt en het geeft zekerheid. En zo is er bij sommige men­sen, ook als ze geestelijk verzwakt zijn, te bemerken dat ze zich mijn hulpkreet tot de H. Jozef meteen aansluiten en zo bedwingen wij gemeenschappelijk steeds weer “prachtige” momenten.
Ook in de begeleiding van stervenden staat mij de H. Jozef steeds terzijde. Ik mag hem iedere ziel aanbevelen en op zijn voorspraak hopen. Zo lukte het ook, dat ondanks alle ge­toon­de weigeringen het H. Sacrament der stervenden te ont­van­gen, op het laatste moment toch nog een Priester voor de toe­diening werd geroepen. En ik weet, de H. Jozef en ge­be­den hebben geholpen. (R. M.)
 

* * *

Op 19.09.2010 trad ik in de Gemeenschap van leken van de H. Jozef, hoewel het niet zeker was of ik opgenomen zou wor­den. Ik dacht nu bij mezelf: ‘Die niet waagt, die niet wint!’ De vreugde was heel groot, toen ik werd opgenomen en aangenomen door Moeder Paula, respectievelijk de H. Jozef.
Vlijtig las en lees ik het maandelijks LGS-rondschrijven en steeds weer ben ik heel verrast, wat voor een werkelijk onuit­puttelijke omvang aan deugden deze man bezit. (D. J.)
 

* * *

Zo heel typisch voor de H. Jozef: mijn man en ik zijn vrijdag naar Reichenfels (Oostenrijk) gereden, om een hout­be­wer­kings­bedrijf te bezichtigen. ’s Avonds zijn we weer terug naar Padua gereden en zo konden we de zaterdagochtend bij de H. Antonius “doorbrengen”. In het achterste gedeelte van de basiliek was er ook een gebedsplaats van St. Jozef. Maar deze ruimte kon men niet betreden, de traliedeur was ge­slo­ten. Daar stond ik voor de­ze traliedeur – op dit moment was er verder niemand, omdat juist het Heilig Misoffer werd ge­vierd – en heb het gebedje van de gemeenschap van leken gebeden, toen een oudere Pater met een gieter kwam. Hij groette en merkte meteen de Medaille van de H. Jozef op. Jammer genoeg versta ik de Italiaanse taal niet zo goed, maar hij heeft de Medaille van de H. Jozef bekeken en toen heeft hij de traliedeur geopend en gezegd dat ik mag bin­nen­tre­den, hij moest de planten gieten. Daarna knielde hij ook neer en “hardop” een “Onze Vader” gebeden. Er is nog een man met een kind gekomen – een heel indrukwekkend mo­ment. In de handtas had ik nog een prentje van U van St. Jozef. Ik heb het aan de Priester gegeven en hij was werkelijk blij.
Soms komt het mij voor alsof de H. Jozef zegt: “Kom!” – Hij is er altijd, op een schijnbaar “onopvallende” manier. (M. A.)
 

* * *

Een Paas-wonder: mijn grootmoeder was zwaar ziek, ze lag op sterven. Toen heb ik haar een paar dagen de Medaille van de H. Jozef onder het hoofdkussen gelegd en ben begonnen haar met wijwater te zegenen. Met de dag ging het beter met haar, ze kreeg meer kracht, eet en drinkt nu weer. Ze werd toch nog een keer gemobiliseerd en werkelijk in een rolstoel gereden, bij wijze van spreken een toegift van ONZE-LIEVE-HEER – een wederopstanding en dat op 95-jarige leeftijd! Ze is geestelijk ook nog levendig. Is het niet ongelofelijk? Halleluja! (K. W.)
 

* * *

De juiste plek: eindelijk heb ik werk gevonden – en wel vanaf de eerste mei (feest van de H. Jozef) een halve baan (19,5 uren per week) in een bejaardentehuis. Ik zal daar als “da­ge­lijkse begeleider van bejaarden” werken en ik verheug me er zeer op. Ik kan zelfs met de fiets naar het werk rijden en heb daarvoor ongeveer 15 minuten nodig … dat is werke­lijk geweldig! – Dank zij de H. Jozef, die me, daarvan ben ik vast overtuigd, precies op de juiste plaats heeft geleid! Ge­pre­zen zij de HEER!!! (A. G.)
 

* * *

Na teleurstellingen in relaties met vrouwen, die niet geïn­te­resseerd waren in de weg van het geloof en in een be­trek­king tot GOD, dacht ik: ‘Als er iemand is die me zou kunnen helpen een partner te vinden, dan is dat zeker de H. Jozef.’ Toen schreef ik een korte brief en begon met een noveen tot de H. Jozef. In de brief vroeg ik niet alleen voor mij, maar ook voor een meisje, die innig een goede vriend wenste. In deze tijd sprak ik maar kort met de H. Jozef, dat er wellicht niemand zou zijn die de ritten op zondag naar het Heilig Misoffer zou maken. Toch gaf ik de hoop niet op – en uit­ein­delijk werd ik uit de droom geholpen.
Er vergingen ongeveer twee tot drie maanden, toen ik mijn huidige vrouw ontmoette. We kenden elkaar al acht jaar. Lange tijd hoorden wij niets van elkaar en ondernamen vervolgens af en toe iets samen, totdat wij in de adventstijd in het hart voelden, dat we meer voor elkaar voelden. Acht maan­den vergingen totdat we trouwden. In deze acht maan­den ervoeren wij steeds weer de hulp van de H. Jozef, hetzij met het uitkiezen van de ringen, met de voor­be­rei­dingen van ons huwelijk enz. In deze momenten beseften we niet dat het zijn hulp is. Naderhand pas beseften wij het en wij waren verbaasd, hoe moeiteloos en harmonisch alles naar wens verliep en perfect overeenstemde. Excuseer de uit­druk­king, maar de “typische” handelwijze van de stille H. Jozef. ‘Be­dankt, heilige Jozef!’
Een goede vriend voor dit meisje werd ook gevonden en ze zijn nu getrouwd. (D. J.)

* * *

Een vrouw heeft in Nicaragua een zus van wie de zoon zwaar gehandicapt is – hij kan niet spreken, niet zelf eten, zijn hoofd niet houden. Deze vrouw vroeg me: ‘Zou je me willen helpen een rolstoel te betalen, ook als je maar FR. 10,-- kunt geven?’ Mijn antwoord: ‘Ik help de Kerk en de H. Jozef helpt mij.’ Ik telefoneerde toen naar verschillende sociale in­stel­lin­gen. Het is gelukt. Een sympathieke vrouw beloofde met haar chef te spreken. Na drie dagen belde ze me op, dat ze twee rolstoelen ter keuze kon aanbieden. Wij reden er allebei naar toe en mochten een heel praktische rolstoel met hoofdsteun meenemen. De mensen wilden weten hoe ik deze bron gevonden heb. Mijn antwoord: ‘De H. Jozef heeft ge­hol­pen.’ (R. E.)
 

* * *

De H. Jozef kan bomen ten “val” brengen. – Omdat onze Priester- en kloosterorde alleen van vrijwillige giften leeft, stond er een grote financiële zorg op ons te wachten. Onze telefooninstallatie moest dringend vervangen worden, omdat ze al verouderd was en er geen passende telefoontoestellen meer te krijgen waren. Een tot twee maanden hielden mijn medezuster en ik ons intensief bezig met het aanvragen van offertes bij diverse firma’s. Jammer genoeg waren de prijzen voor ons budget allemaal veel te hoog en wij waren bezorgd hoe we het geld bij elkaar konden krijgen, zodat we ook de vaste rekeningen verder konden betalen.
Wij baden steeds weer dringend tot de H. Jozef, die het on­mogelijke mogelijk kan maken! Toen we alle offertes bij elkaar hadden en ze aan onze oversten, om een beslissing te nemen, wilden voorleggen gebeurde iets heel onverwachts. Er was een grote stroomstoring, in totaal waren ongeveer vijf gemeentes getroffen. Na ongeveer 40 minuten was er weer stroom, maar onze oude telefooninstallatie gaf geen le­ven­ste­ken meer. Geluk of ongeluk, wie weet? Dit probleem moest meteen opgelost worden, (we hebben ons te­le­foon­num­mer meteen op een mobiele telefoon om­ge­scha­keld), omdat wij voor de begeleiding van de ge­lo­vi­gen en de zielzorg altijd bereikbaar moeten zijn. Omdat de telefooninstallatie te oud was, kreeg men geen onderdelen meer, zodoende was de scha­de onherstelbaar. We bespraken het meteen met onze overs­ten en gelukkig konden we de offertes laten zien, waa­rop ze een beslissing namen voor de meest geschikte in­stal­latie. Meteen ’s anderdaags kwam het installatiebedrijf. Ze had­den de gewenste telefooninstallatie met ongeveer alle toe­be­ho­ren op voorraad en installeerden alles binnen enkele uren. Al snel waren we weer te bereiken op onze vaste te­le­foon. De volgende dag werd alles voltooid en we waren ver­baasd hoe alles zo vlot verliep, omdat dit voor onze ge­meen­schap werkelijk onverwachts kwam.
Het bedrijf, dat de telefooninstallatie leverde, maakte een be­ves­tiging dat de beschadiging van de oude te­le­foon­in­stal­latie het gevolg was van het uitvallen van de stroom. We gaven dit aan de verzekering door. Het bleek dat bosarbeiders in de om­geving bomen velden en een boom de hoofdmast had ge­raakt. Men deelde ons mee, dat alleen de dagwaarde van de oude telefooninstallatie en evt. reparatiekosten vergoed zou­den worden. We waren perplex, want de installatie was zo oud dat we er maar een paar honderd franken voor zouden krijgen. Opnieuw namen we onze toevlucht tot de H. Jozef. Weken gingen voorbij, dat betekende afwachten. Toen kwam de dag: precies op woensdag in de Goede Week kregen we het gelukkig bericht van de verzekering dat ze net het hele bedrag van de nieuwe telefooninstallatie, incl. alle toebehoren en installatiekosten, hadden overgemaakt! We moesten van blijdschap en overgrote dankbaarheid gaan zitten!!! Omdat we het nauwelijks konden begrijpen, lazen we de mededeling meerdere keren heel bewust door, of we werkelijk goed ge­le­zen hadden. IJlings liepen we met deze blijde boodschap naar onze oversten, die nauwelijks woorden vonden, behalve: ‘Dank je wel, vader Jozef!’ (D. v. d. H. M. K.)

* * *

De H. Jozef heeft ongelofelijk geholpen! Van een vriend ver­nam ik in een weekend, dat hij wilde verhuizen. Ik vroeg hem of de woning nog te huur was. Hij bevestigde dit en zei dat hij met de verhuurster zou spreken. Een week later zei hij tegen ons, dat we de woning eerst eens moesten bezichtigen. Zo gezegd, zo gedaan! De woning beviel mijn vrouw en ik meteen. Het liefst zouden we meteen ingetrokken zijn. Bij de huurprijzen en de makelaarsprovisie van tegenwoordig zou dit absoluut een groot geluk zijn.
Net toen we wilden gaan kwam de verhuurster de trap op. Meteen vroegen we of de woning nog vrij is. Ze zei dat iemand anders nog geïnteresseerd is in deze woning, maar we kunnen bij haar langskomen en ons voorstellen. Een week later hadden we een afspraak met deze verhuurster. Ze liet ons enkele details zien, maar ze wees er nadrukkelijk op, dat nog iemand interesse had. We zeiden, dat wij deze woning graag zouden huren.
Na een week reed ik aan het huis voorbij en mijn telefoon rinkelde – de verhuurster was aan de telefoon. Ze vroeg of we nog geïnteresseerd waren in de woning, ze had aan ons de voorkeur gegeven.
‘Lieve heilige Jozef, de grootste dank!’ En ook de grootste dank aan U, Moeder Paula! (D. J.)

* * *

Mag ik U een wonderbaarlijke gebeurtenis vertellen:
Op dinsdag voor de feestdag van de H. Jozef wilde ik naar het Heilig Misoffer gaan. Onderweg bemerkte ik dat er iets met de auto niet in orde was. Op een parkeerplaats ben ik gestopt en kon niet meer verder rijden. Ik moest de auto laten wegslepen en de distributieriem bleek kapot te zijn. Total loss.
Op de feestdag van de H. Jozef, bij ons een vrije dag, zijn we een beetje rondgereden om een andere auto te zoeken. Ik heb aan de H. Jozef gevraagd er mij een te laten zien – en hij heeft mij er een laten zien – meteen in de eerste garage. Aanvankelijk heb ik er niet zo op gelet en we zijn verder gereden. Maar nergens was er iets wat geschikt was. Zo zijn we ten slotte weer naar de eerste garage teruggegaan en daar heeft me de H. Jozef de “kleine” witte auto nog eens laten zien.
De volgende dag hebben we inlichtingen ingewonnen over de auto en men zei ons dat deze auto al “gereserveerd” was. Dezelfde avond nog heeft de garagehouder opgebeld en gezegd dat de klant “anders besloten” had en we konden de auto hebben … fantastisch! Daarover was ik heel, heel blij.
Bedankt, Moeder Paula, voor de gemeenschap van leken van de H. Jozef! (M. A.)

* * *

Dringend op zoek naar een woning – met de H. Jozef:
Er werd me meegedeeld dat ik mijn woning binnen korte tijd moet verlaten. De verhuurder gaf als reden: eigen woningbehoefte. Het hele huis moet gesaneerd worden, wat ook dringend noodzakelijk is.
Nu was goede raad duur, maar niet voor de H. Jozef! Zo snel als mogelijk moest ik nu een woning vinden, wat op onze woningmarkt buitengewoon moeilijk is. De mededeling kwam in september, een limiet tot uiterlijk juni van het volgend jaar werd me gesteld. Voor mijn moeder en mij was het meteen duidelijk, we vragen de H. Jozef voor een goede woning. We baden samen de noveen tot de H. Jozef. Ook zei ik tegen de H. Jozef dat ook hij en ONZE-LIEVE-HEER zich in de nieuwe woning thuis moeten voelen.
Binnen 4 maanden mocht ik een woning vinden. Bovendien nog een wondermooie, zo had ik ze me nooit voorgesteld. Wat ook nog heel bijzonder was, dat er 150 belangstellenden voor deze woning waren en ik heb ze gekregen. Eeuwige dank zij de H. Jozef! (M. J.)

* * *

Mijn moeder werd met een heel zware en etterende longontsteking in het ziekenhuis opgenomen. Haar toestand was buitengewoon slecht en zorgwekkend. We waren op alles voorbereid. Ik had een flesje Jozefs-olie uit Montreal cadeau gekregen, nam het mee naar het ziekenhuis en gaf mijn moeder wat van deze olie. Mijn zussen deden dit ook zo. Meteen verbeterde de toestand van mijn moeder. Men kan werkelijk zeggen dat ze bijna dood was. Aan de H. Jozef hebben we de machtige voorspraak te danken – veel gebed droeg hij naar zijn goddelijke ZOON. Mijn moeder mocht deze zieke toestand weer verlaten en verder leven. Ondanks alles zou ik voor mijn moeder blij geweest zijn als ze de H. Jozef in de Hemel had mogen ontmoeten. ‘Bedankt, lieve GOD – lieve heilige Jozef!’ (D. J.)

* * *

Hoewel ik de H. Jozef niet voor intenties wat de gezondheid betreft heb aangeroepen, zo heeft de Heilige vaak laten zien dat hij voor mij zorgt. Een voorbeeld is, toen ik lang naar belangrijke documenten zocht en ze niet vond. In mijn radeloosheid vroeg ik de H. Jozef om hulp, want het was mijn portefeuille met rijbewijs, creditcard, telefoonnummers, die ik kan bellen als er onderweg iets met mijn auto is, zorgpas van mijn ziektekostenverzekering.
Bijna meteen kwam de portefeuille op een open plaats tevoorschijn. ‘Bedankt, heilige Jozef!’ (L. T.)

Belevenissen